Historia płytek ceramicznych sięga V tysiąclecia p. n. e. W tym czasie w starożytnej Mezopotamii ściany upiększano kolorowymi stożkami – służyły one nie tylko jako ozdoby ale również spełniały rolę użytecznego materiału chłodzącego budynki. Podobnie było w Egipcie, Asyrii ok. 4000 lat p. n. e., oraz na Krecie, gdzie archeolodzy odnaleźli fajansowe elementy ozdobne sprzed ok. 5 tys. lat.

Płytki ceramiczne przez swe walory estetyczne od najdawniejszych czasów były wykorzystywane w świątyniach - w meczetach w Tunezji, Iranie w IX w. Na płytkach umieszczano inskrypcje Koranu używając barwnych reliefów, oraz – w kościołach europejskich w X w, gdzie dzięki wzorzystym i kolorowym motywom stanowiły ich okładzinę wewnętrzną, na której przedstawiano wiernym motywy biblijne. Nie tylko walory estetyczne decydowały o zastosowaniu płytek w obiektach sakralnych – wiązało się to również z ich wysoką ceną. Tylko nieliczni znamienici obywatele czasów starożytności i średniowiecza mogli sobie pozwolić na wykorzystanie tego materiału budowlanego.

W okresie późnego średniowiecza oraz w dobie renesansu zastosowanie płytek ceramicznych  zaczęło się rozprzestrzeniać przez Hiszpanię na resztę Europy. Jednymi z najbardziej spektakularnych obiektów z użyciem ceramiki, które można podziwiać do dnia dzisiejszego są min. Pałac Alhambra w Granadzie oraz i główny meczet w Kordobie. Już pod koniec XIV wieku płytki stawały się coraz bardziej popularne w Anglii i Holandi, w której trzy stulecia potem powstał jeden z najprężniejszych ośrodków produkcji płytek – w mieście Delft. Od tego czasu można było wyodrębnić dwa kierunki we wzornictwie płytek ceramicznych. Pierwszy to Maiollica (związany z południową Europą) – który przedstawia żywe kolory i geometryczne kształty i, jak sugeruje nazwa "pavimenti", były często używane jako podłogowe. Drugi natomiast to  Delft – kierunek, który „porzucił” nanoszenie na płytki kwiecistych barw, a jego cechą charakterystyczną było stosowanie barw  niebiesko-białych. 

W XIX w. Wlk. Brytania zapoczątkowała masową produkcję płytek ceramicznych.  Produkcja brytyjska rozprzestrzeniła się gwałtownie przez rewolucję industrialną do innych państw. Dzięki masowej produkcji płytka mogła cieszyć się coraz większym zainteresowaniem – aby na początku XX wieku trafić do kuchni i łazienki w domach oraz np. do tuneli metra w Paryżu.  Od tego czasu rozpoczyna się gwałtowny rozwój całej branży – szczególnie we Włoszech i w Hiszpanii.

W Polsce pierwsze ślady zastosowania płytek odnaleziono w Katedrze Gnieźnieńskiej. Datowane na X-XI wiek fragmenty dekoracji zamków zachowały się także w kościołach w Trzemesznie i w Sandomierzu oraz na krakowskim Wawelu.

Poniżej zdjęcie jednej z płytek posadzkowych w Katedrze na Wawelu.