Polega na nałożeniu środka gruntującego, który zmniejsza chłonność i poprawia przyczepność podłoża. Jeśli nie mamy pewności, że podłoże zostało zagruntowane, lepiej zabezpieczyć je ponownie. W przeciwnym razie klej nie będzie się dobrze trzymał, co może być przyczyną odpadania nowej okładziny.

Jest to rzeczywisty wymiar płytki, oznaczony w milimetrach. Każda fabryka ma swój indywidualny system oznaczania, który jest nadrukowany na paczkach z płytkami. Kaliber może więc być wyrażony liczbami (1, 2, 3...) albo literami (A, B, C...). Lepiej nie kupować płytek, które nie mają kalibracji. Ich wymiary mogą się znacznie różnić (dla płytek 300×300 mm nawet do 5 mm). Dzięki zabiegowi kalibracji na jednej powierzchni można zestawiać obok siebie w formie wzoru lub modułu płytki z różnych partii i serii oraz będące połówką lub ćwiartką podstawowego formatu.

Określa się ją dla płytek szkliwionych według metody PEI . Im jest wyższa, tym wolniej ściera się powierzchnia płytek. Parametr ten powinno dobierać się do intensywności użytkowania posadzki. Jeśli w pomieszczeniu chodzimy boso lub w kapciach – wystarczy I klasa ścieralności. W łazience potrzebna będzie II, a w przedsionku, holu i kuchni – III lub IV klasa ścieralności. Na opakowaniu ścieralność oznacza się takim oto piktogramem.

Pod okładziną nie może być przestrzeni niewypełnionej zaprawą klejącą – nanosi się ją na ścianę lub podłogę gładką stroną pacy, a dopiero później przeczesuje stroną ząbkowaną. Dodatkowo zaprawą pokrywa się spodnią stronę płytek. Po przyłożeniu płytek do ściany – szczególnie wielkoformatowych – należy je mocno docisnąć, by usunąć ewentualne pęcherze powietrza. Nie jest to konieczne na podłodze – już przy niewielkim przesunięciu płytki zaprawa wypełnia przestrzeń pod nią. Ważna jest też kolejność układania płytek: najpierw mocuje się je na ścianach (zwykle od dołu do góry, choć są zaprawy pozwalające na montaż od góry do dołu), a dopiero później na podłodze (zaczynając od najbardziej eksponowanego miejsca). Dzięki temu, gdy podczas układania na ścianie płytka spadnie, nie uszkodzi posadzki.

Rodzaj elastycznych silikonów. Wypełnia się nimi spoiny dylatacyjne oraz miejsca, w których płytki mogą się odkształcać, na przykład w narożniki ścian.

Określa stopień chłonności płytek – dla ściennych wynosi około 10%, dla podłogowych – 3–6%. Niską nasiąkliwość zapewnia płytkom mała porowatość, a dodatkowo warstwa szkliwa lub impregnacja po ułożeniu. Na opakowaniu nasiąkliwość oznacza się takim piktogramem.

Zwany też tonacją płytek, to barwa charakteryzująca daną ich partię. Uzyskanie w toku produkcji wszystkich płytek o jednakowym odcieniu jest praktycznie niemożliwe. Odcienie w jednej kolekcji stanowią akceptowalne odstępstwa kolorystyczne, niezmieniające charakteru płytki. Dlatego by ułatwić dokupienie płytek o takim samym lub podobnym odcieniu, producenci podają na opakowaniu ich odcień, oznaczając go najczęściej kolejnymi literami alfabetu.

Wynika ze struktury płytek i gładkości ich powierzchni. Im jest większa (wyraża się ją w skali od 1 do 5), tym łatwiej okładzinę utrzymać w czystości. To cecha ważna szczególnie w kuchni i łazience, ponieważ w tych pomieszczeniach najczęściej używa się silnie działających detergentów i plamiących produktów. Jeśli płytki nie są odporne na plamienie, warto je po ułożeniu zaimpregnować. Na opakowaniu odporność na plamienie oznacza się takim piktogramem.

Wymaga starannego przygotowania. Musi być równe, mocne i czyste. Podczas remontu najlepiej zdecydować się na usunięcie starego wykończenia ścian i podłóg – choć podnosi to koszty i wydłuża czas trwania prac. Po skuciu zniszczonych płytek ceramicznych, lastryka lub zdjęciu parkietu trzeba wyrównać podłoże zaprawami. Można też ułożyć na nim wodoodporne płyty gipsowo-kartonowe, gipsowo-włóknowe albo płyty OSB. Położenie nowych płytek ceramicznych nie musi jednak wiązać się ze zrywaniem starego wykończenia. Nowe płytki można ułożyć na starych, lastryku, a nawet na drewnie. Eliminuje to konieczność kucia i uwalnia od problemu, co zrobić z gruzem – dzięki czemu znacznie skraca się czas remontu. By można było zastosować takie rozwiązanie, stare warstwy wykończeniowe muszą być mocno związane z nośnym podłożem. W przeciwnym razie nowa okładzina mogłaby się odspajać, bo choć klej trwale połączy ją ze starą, to nie z ukrytym pod nią podłożem. Trzeba też pamiętać, że jeśli nowa okładzina podłogi będzie ułożona na starej, poziom podniesie się o około 2 cm. O grubość okładziny z warstwą kleju zmniejszy się też odległość między ścianami.

Dokładne docięcie krawędzi płytek na określony wymiar, zwykle z dokładnością do +/- 0,2 mm. Dzięki temu płytki rektyfikowane można ułożyć, stosując spoiny o bardzo małej szerokości (min. 1 mm).

Popularnie nazywana fugą – to wypełnienie szczeliny między płytkami, które umożliwia im odkształcanie się pod wpływem naprężeń termicznych i konstrukcyjnych podłoża. Wprawdzie swobodne odkształcanie się płytek zapewniłoby pozostawienie pustej szczeliny między nimi, ale wtedy pomiędzy płytki dostawałyby się woda i brud. Szerokość spoin musi być dostosowana nie tylko do upodobań użytkownika, ale przede wszystkim do wymiarów płytek i różnic temperatury w pomieszczeniu. Im są one większe, tym szersze powinny być spoiny. Choć nie ma jednej uniwersalnej recepty, która określa szerokość fug, to ogólnie przyjmuje się dla mozaiki – 1 mm, płytek średnich – 3-5 mm, a dla płytek wielkoformatowych – 7-10 mm. Podczas układania zachowanie tej samej szerokości spoin ułatwiają krzyżyki dystansowe.

Wypełnianie szczelin między płytkami. Można do niego przystąpić dopiero po stwardnieniu zaprawy klejowej, ponieważ spoiny utrudniają wysychanie zaprawy klejowej. Fugowanie można więc rozpocząć – zależnie od użytych materiałów – po 6-48 godzinach. Wtedy należy odpowiednio przygotować spoiny: z przestrzeni między płytkami usuwa się krzyżyki montażowe i resztki kleju, a krawędzie płytek zwilża wodą. Jeśli okładzinę wykonuje się z płytek nieszkliwionych, o szorstkiej albo porowatej powierzchni, to jest to dobry moment na sprawdzenie, czy zaprawa nie przebarwi płytek. Jeśli zaprawa zostawia niezmywalne plamy, ułożone wykończenie trzeba przed spoinowaniem zagruntować odpowiednim preparatem.Zaprawa do spoinowania płytek podłogowych powinna mieć konsystencję półpłynną, do ściennych – gęstoplastyczną, która nie wypłynie ze spoin. Podczas rozrabiania zaprawy należy dodać tyle wody, ile zaleca producent. Nadmiar wody powoduje różnice kolorystyczne, kruchość fugi, jej pękanie i zmniejszenie twardości. Rozrobioną zaprawę nakłada się szpachelką lub pacą, rozprowadzając ją najpierw ruchem ukośnym, a potem prostopadłym do jednej z krawędzi płytek. Masę należy zużyć w ciągu 30-60 minut od przygotowania. Po zgarnięciu nadmiaru zaprawy powierzchnię płytek czyści się, a po przeschnięciu spoin (10-15 minutach) nadaje się im kształt. Aby uniknąć różnych odcieni spoiny, kolorowe fugi należy czyścić gąbką o takiej samej wilgotności i z taką samą intensywnością oraz wygładzać je w tym samym czasie. Dotyczy to przed wszystkim zapraw o bardzo intensywnych barwach. Po zakończeniu prac płytki przeciera się lekko wilgotną gąbką, uważając przy tym, by nie wymyć świeżej fugi. Zaprawa lepiej zwiąże, jeśli w ciągu kilku pierwszych dni będzie lekko zwilżana wodą.

Trochę już historyczna nazwa odnosząca się do płytek kamionkowych najczęściej pokrytych szkliwem. Mocno spieczone tworzywo, z którego uzyskuje się terakotę, charakteryzuje się niską nasiąkliwością oraz odpornością na działanie silnych roztworów kwasów i zasad. Terakota jest bardziej krucha od gresu, a zatem mniej odporna na uderzenia. Dziś najczęściej używana jako płytka podłogowa.

Decyduje o odporności płytki na zarysowania. Twardość określa się wartościami liczbowymi od 1 do 10 w skali Mohsa. W warunkach domowych wystarczy wartość 5-6. Trzeba pamiętać, że im twardsze są płytki, tym trudniej się je przycina.

Najpopularniejsze są uniwersalne zaprawy cementowe przeznaczone do rozrabiania wodą. Nadają się do większości okładzin ściennych i podłogowych. Czas ich wiązania wynosi przeciętnie 6 godzin. Na równe podłoża wystarczą zaprawy cienkowarstwowe, zaś do podłoży nierównych oraz do mocowania płytek o wysoko profilowanym spodzie używa się zapraw grubowarstwowych. Na starych okładzinach i na ogrzewaniu podłogowym powinno się stosować zaprawy o zwiększonej elastyczności i przyczepności. By sprawdzić trafność zastosowanej zaprawy na starym podłożu, należy przed wykonaniem okładziny przykleić w kilku miejscach pojedyncze płytki i zerwać je po kilku dniach. Czas trwania remontu znacznie skrócą zaprawy szybkoschnące, które twardnieją już po 4 godzinach. Niektóre zaprawy są też przeznaczone specjalnie do rodzaju okładziny. Wynika to z różnic pomiędzy poszczególnymi płytkami. Kleje do gresu umożliwiają przyklejanie dużych i ciężkich płyt bez ryzyka ich osuwania się ze ścian. Mają też wydłużony czas korygowania położenia płytek, co ułatwia precyzyjne ustawienie elementów.

Dobiera się je stosownie do przewidywanych warunków eksploatacji, kleju użytego do mocowania okładziny ceramicznej oraz szerokości spoiny. Ze względów użytkowych nie zaleca się stosować na posadzkach zapraw do fugowania o jasnych barwach. Narażone na silne zabrudzenia prędzej czy później nabiorą szaroburego odcienia. Przy doborze fugi musimy zwracać uwagę na rodzaj zastosowanego do okładzin kleju. Gdy stosuje się kleje trwale elastyczne, spoina także powinna charakteryzować się podobnymi własnościami. Użycie w takich miejscach tańszych, sztywnych fug, może spowodować ich pękanie.